มหันตภัยแห่งแหวน ตอนที่ 1



มหันตภัยแห่งแหวน

มหันตภัยแห่งแหวน

บทที่ ๑

เมื่อนายบิลโบ แบ็กกิ้นส์ แห่งแบ็กเอนด์ ป่าวประกาศว่าเขาจะจัดงานเลี้ยงฉลอง วันเกิดปีที่หนึ่งร้อยสิบเอ็ดของเขาให้ยิ่งใหญ่เป็นพิเศษในอีกไม่ช้านี้ ทั้งฮอบบิทตัน ก็โจษขานตื่นเต้นกันขนานใหญ่

เจ้าของโรงสีผู้นี้นัก “อย่าพูดถึงขนาดต้องผลักต้องดึงกันเลย เรื่อนะ “9 ได้ที่ไหนสําหรับคนนั่งโดยไม่ระวังตัว ยังไงก็เถอะ เพราะเหตุนี้นี่แหละ คณโฟรโดถึงถูกทิ้งเป็นกําพร้าอยู่ที่นั่น อยู่กับพวกญาติๆ บักแลนด์พิลึกพิลั่น จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เติบโตขึ้นมาในแบรนด์ฮอลล์ คฤหาสน์สลัมเราดีๆ นี่เอง ตาเฒ่ากอร์บาด็อคมีญาติอยู่ที่นั่นไม่ต่ํากว่าสองร้อยคน คุณบิลโบยอดมากที่พา หลานชายกลับมาอยู่กับคนดีๆที่นี่เสียได้winner55

“แต่นั่นทําเอาพวกแซ็กวิลล์-แบ็กกิ้นส์แทบล้มทั้งยืน พวกนั้นนึกว่าจะได้ ครอบครองแบ็กเอนด์ตอนที่คุณบิลโบหายไปแล้วใครๆ นึกว่าตายนั่นแหละ แล้ว อยู่ๆ คุณบิลโบก็กลับมา บอกให้พวกนั้นออกไปให้หมด และก็อยู่เรื่อยมาจน ป่านนี้ ดูไม่แก่ลงสักวันเลย ขอให้อยู่ต่อไปนานๆ เถอะ! แต่แล้วปุบปับคุณบิลโบ ก็รับทายาทมาเลี้ยงดู แถมทําอย่างถูกต้องเป็นลายลักษณ์อักษรเสียด้วย ตอนนี้ พวกแซ็กวิลล์-แบ็กกิ้นส์เลยไม่มีหวังได้เข้าไปเหยียบแบ็กเอนด์อีกแล้ว”

“เขาลือกันว่าที่นั่นมีสมบัติซ่อนอยู่” ฮอบบิทแปลกหน้าผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น เขา เดินทางมาจากเมืองมิเคิลเดลวิ่งในมณฑลเวสต์ฟาร์ธิงเพื่อมาทําธุระแถวนี้ “ได้ยิน มาว่ายอดเขาทั้งลูกมีอุโมงค์เก็บแก้วแหวนเงินทองเต็มไปหมด”

“ท่านได้ยินมามากกว่าที่ฉันรู้” พ่อเฒ่าตอบ “ฉันไม่รู้อะไรเลยเรื่องแก้ว แหวนเงินทองนั้น คุณบิลโบมีอิสระในการจับจ่ายใช้สอย ดูเหมือนเงินจะไม่เคย ขาดมือเลย แต่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีการขุดอุโมงค์ ฉันเห็นตอนที่คุณบิลโบกลับมา จอหกสิบปีก่อน ตอนนั้นฉันยังหนุ่มแน่นอยู่ เพิ่งมาฝึกงานกับผู้เฒ่าโฮลแมน
เคยพักอยู่นานๆ เลย อย่างไรในการแสดงดอกไม้ไฟเร็จ บิลโบก็แจกเงินไปแต่นัดเดียว สร้าง

ว่า “นาย ก เก่งกาจ” และชายชราผู้นั้นก็อมยิม เด็กๆจําพ่อมดผู้นี้ได้ จะมาปรากฏตัวในฮอบบิทต้นไม่บ่อยนัก และไม่เคยพักอยู่นานๆเลย ก็ตาม ไม่ว่าเด็กหรือผู้เฒ่าที่ชราภาพที่สุด ไม่มีใครเคยเห็นการแสดงดอย ของแกนดัล์ฟมาก่อน มันเป็นเพียงตํานานเล่าขานในอดีตเท่านั้น

เมื่อบิลโบกับพวกคนแคระช่วยพ่อมดขนของลงเสร็จ บิลโบก็แล สองสามเพนนี แต่ไม่มีการทดลองจุดดอกไม้ไฟหรือประทัดแม้แต่นัดเดียว ความผิดหวังแก่ผู้เฝ้าชมไม่น้อย

“กลับบ้านเสียเถอะไป๊!” แกนดัล์ฟพูด “เมื่อถึงเวลาแล้วขี้คร้. จะได้ดูกันไม่หวาดไม่ไหว” จากนั้นก็เดินหายเข้าไปในบ้านพร้อมกับบิลโร, ประตูก็ปิด พวกเด็กๆยืนจ้องประตูอย่างหมดหวังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแยกย้ายก ไป รู้สึกเหมือนงานเลี้ยงนั้นไม่มีวันจะมาถึงลาแล้วขี้คร้านพวกเจ้า
ญาติที่โตกว่าใครเพื่อนและเป็นคนโปรดของบิลโบคือฮอบบิทน้อยนาม โฟรโด แบ็กกิ้นส์ ตอนบิลโบอายุเก้าสิบเก้า เขารับโฟรโดมาอุปการะเลี้ยงดู ในฐานะทายาทและพามาอยู่ด้วยกันที่แบ็กเอนด์ จึงทําให้ความหวังของพวก แซ็กวิลล์-แบ็กกิ้นส์ต้องเป็นอันพังทลายไม่มีชิ้นดี บิลโบและโฟรโดเผอิญมี วันเกิดวันเดียวกัน นั่นคือวันที่ ๒๒ เดือนกันยายน “หลานน่าจะมาอยู่ที่นี่นะ

ญาติที่โตกว่าใครเพื่อนและเป็นคนโปรดของบิลโบคือฮอบบิทน้อยนาม โฟรโด แบ็กกิ้นส์ ตอนบิลโบอายุเก้าสิบเก้า เขารับโฟรโดมาอุปการะเลี้ยงดู ในฐานะทายาทและพามาอยู่ด้วยกันที่แบ็กเอนด์ จึงทําให้ความหวังของพวก แซ็กวิลล์-แบ็กกิ้นส์ต้องเป็นอันพังทลายไม่มีชิ้นดี บิลโบและโฟรโดเผอิญมี วันเกิดวันเดียวกัน นั่นคือวันที่ ๒๒ เดือนกันยายน “หลานน่าจะมาอยู่ที่นี่นะ

ภายในแบ็กเอนด์ บิลโบกับแกนดัล์ฟนังอยู่ใกล้หน้าต่างเปิดกว้างในห้อง เล็กๆ ห้องหนึ่ง มองออกไปเห็นสวนด้านตะวันตก ตอนบ่ายจัดของวัน บรรยากาศสดใสเงียบสงบ ดอกไม้บานแดงสะพรั่งและเหลืองอร่าม มีดอก ลิ้นมังกรกับดอกทานตะวันและดอกบัสเตอร์เชินเลื้อยอยู่บนผนังเขียวครึม ยื่น โผล่เข้ามาที่หน้าต่างกลม

“สวนของเจ้าสวยเหลือเกิน!” แกนดัล์ฟเอ่ยขึ้น

“ใช่” บิลโบตอบ “ฉันเองก็ชอบมันมาก และชอบทุกสิ่งทุกอย่างในไซร์ ที่ฉันรักนี้ แต่ฉันรู้สึกว่าฉันต้องการพักร้อนเสียแล้ว”

“หมายความว่าเจ้ากําลังจะไปทําสิ่งที่คิดไว้อย่างนั้นใช่ไหม” “ใช่ ฉันตัดสินใจมานานหลายเดือนแล้ว และจะไม่เปลี่ยนใจด้วย”

“ดีละ ไม่มีประโยชน์ที่เราจะพูดกันอีก ทําตามที่เจ้าตั้งใจไว้เถิด – ทั้งหมด นั้นแหละ ข้าหวังว่าผลที่เกิดขึ้นคงจะเป็นเรื่องดีสําหรับเจ้าและสําหรับเรา ติด

“ฉันก็หวังอย่างนั้น แต่อย่างไรก็เถอะ ฉันอยากทําอะไรสนุกๆ ให้ตัว

ในวันพฤหัสบดีนี่เสียหน่อย เป็นเรื่องเล่นตลกเล็กๆ น้อยๆ”

เริ่มมีเสียงร่ําลือในฮอบบิทตันและบายวอเตอร์ และข่าวโจษจันถึง -การณ์สําคัญที่กําลังจะมาถึงก็แพร่สะพัดไปทั่วไชร์ เรื่องราวในอดีตของนาย เด็กกิ้นส์กับพฤติกรรมของเขากลายมาเป็นหัวข้อใหญ่สําหรับการสนทนาอีกครั้ง มากผู้เฒ่าผู้แก่ต่างพบว่า เรื่องเก่าๆ ที่รื้อฟื้นเอามาเล่าเป็นที่สนอกสนใจฟังอย่าง ยินดียิ่ง
“นายก็เหมือนกัน นายแซนดี้แมน จะพูดยังไงก็ได้ในเรื่องที่นายไม่ได้ มากไปกว่าเรื่องการพายเรือเลย” พ่อเฒ่าย้อน รู้สึกเหม็นขี้หน้าเจ้าของโรงสียงการ เคย “ถ้าไอ้ที่ว่ามานั่นมันแปลกนักละก็ งั้นพวกเราแถวนี้จะมิยิ่งประหลาดกร เรอะ ฮอบบิทบางคนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่หรอก ไม่มีวันแม้แต่จะเลี้ยง เพื่อนสักเหยือก ต่อให้โพรงที่อยู่มีผนังเป็นทองคําด้วยซ้ํา แต่ที่แบ็กเอนลง

คุณบิลโบเป็นสุภาพบุรุษฮอบบิทที่พูดจาดีมากเชียวละ อย่างที่ฉันเคย เล่าให้ฟังเสมอๆ ไง” พ่อเฒ่าว่า นี่เป็นความจริงอย่างยิ่ง บิลโบสุภาพต่อแก เสมอ เรียกแกว่า “คุณแฮมฟาสต์” และคอยปรึกษาแกอยู่บ่อยๆว่าจะปลูกผัก อะไรดี – โดยมากมักเป็นผักจําพวกที่มีหัว” โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวมันเทศ พ่อเฒ่าจึงกลายเป็นคนสําคัญในสายตาของเพื่อนบ้านทั้งหลาย (รวมทั้งตัวแกเอง) ด้วยประการฉะนี้

หากสนใจเรื่องอื่นๆ เพิ่มเติม

สนับสุนนบทความโดย Joker Game   joker game  ,  joker slot


ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

Related Post